نزد يهوديان با آنچه مسيحيان درباره مسيح بيان كرده‌اند با هم در آيه آمده و خدا آن را به هر دو به صورت مساوى نسبت داده ، احتمال اول قوىتر باشد به ويژه آن كه مذمت و نفرين شديد الهى با اين احتمال بيشتر سازگار است . « 1 » 2 - در مسائل اعتقادى هرگاه سخن انحرافى و نادرستى گفته شد بايد عكس العمل نشان داده و در مقابل آن موضع‌گيرى كرد و گرنه هم در آن انحراف شريك خواهند بود ، چنان كه اكثريت يهوديان وقتى در برابر سخن شرك‌آميز ، سكوت كردند و به آن رضايت دادند ، در گناهِ شرك دخالت داده شدند . و اين انحراف اعتقادى به همه آنها نسبت داده شد . 3 - فرزند براى خدا قرار دادن از حدّ لقلقهء زبان بيشتر نمىرود و به هيچ وجه واقعيت خارجى پيدا نمىكند و يك سخن تقليدانه آن هم از قبيل تقليد كوركورانه و بدون تأمل مىباشد و الّا در مكتب پيامبران الهى و از جمله حضرت موسى و حضرت عيسى ( ع ) چنين شرك و انحرافى وجود ندارد . 4 - علامه طباطبائى مىفرمايد گروهى از اهل تحقيق در عصر حاضر به دنبال اين فكر هستند كه آنچه را عهدين گفته‌اند ( و من جمله فرزند قائل شدن براى خدا ) با عقايد بودائيان و

--> ( 1 ) . اما علامه بزرگ ، مرحوم طباطبائى با توجه به سياق آيه بعدى كه نام مسيح را مشخصاً ذكر كرده اما نام عزير را مطرح نكرده ، احتمال دوم را ترجيح داده است . ( تفسير الميزان ، ج 9 ، ص 245 )